Kringloop Westerkwartier: werkplek voor mensen met afstand tot de arbeidsmarkt
In De Streekkrant van 11 augustus stond een interview met werkcoaches Cor en Monique. Lees het hele interview:
TOLBERT – Wie door de deuren van Kringloop Westerkwartier loopt, ziet een drukke winkel – ongeveer 50.000 betalende bezoekers per jaar - met meubels, kleding, boeken en elektronica. Achter de schermen gebeurt minstens zoveel. Voor werkcoaches Cor en Monique draait het namelijk niet in de eerste plaats om de spullen, maar om de mensen die ermee werken.

‘Je bent hier bij Kringloop Westerkwartier,’ vertelt Cor na het geven van een rondleiding door de inbreng, het magazijn en de winkel. ‘Wij zijn onderdeel van Novatec, het sociaal ontwikkelbedrijf van de gemeente Westerkwartier. Hier werken mensen op een beschutte werkplek met een indicatie of een afstand tot de arbeidsmarkt.’
De kringloop is voor hen veel meer dan een winkel. ‘Formeel zijn wij werkcoaches,’ legt Cor uit. ‘Wij begeleiden de medewerkers hier. De kringloopwinkel is eigenlijk het middel; een werkplek waar zij hun werk kunnen doen.’ Cor werkt elf jaar bij de kringloop.
Monique kwam ruim tweeënhalf jaar geleden bij de kringloop terecht. Daarvoor werkte ze jarenlang als HR-adviseur. ‘Ik wilde graag in de directe begeleiding van medewerkers,’ vertelt ze. ‘Ik wilde dichter bij de doelgroep staan. Toen ontstond hier ruimte en heb ik gesolliciteerd.’
Wie denkt dat de werkcoaches vooral gesprekken voeren, heeft het mis. Hun werk bestaat uit begeleiden én ondernemen. ‘We hebben eigenlijk twee hoofdtaken,’ zegt Cor. ‘We begeleiden en ondersteunen medewerkers bij hun ontwikkeling en werkzaamheden. Maar tegelijkertijd runnen we ook een onderneming.’
Dat betekent dat ze zich bezighouden met alles wat bij een winkel komt kijken. ‘We moeten zorgen dat de spullen binnenkomen, dat ze verkocht worden en dat de winkel draait,’ zegt hij. ‘Maar tegelijkertijd zorgen we ervoor dat medewerkers een passende werkplek hebben, waar ze binnen hun eigen mogelijkheden en in hun eigen tempo kunnen werken.’
Volgens Monique maakt juist die combinatie het werk bijzonder. ‘Alle werkzaamheden die bij het runnen van de winkel horen, komen er ook bij. Daardoor hebben we eigenlijk een andere functie dan veel andere werkcoaches.’
De medewerkers die bij Kringloop Westerkwartier werken, hebben allemaal een eigen verhaal. Sommigen hebben een arbeidsbeperking, anderen doen werkervaring op of volgen een re-integratietraject. ‘Vaak redden deze mensen het niet in een reguliere werkomgeving,’ vertelt Cor. ‘Veel hebben dat geprobeerd en komen uiteindelijk weer terug.’
Daarom wordt het werk aangepast aan de medewerker en niet andersom. ‘Wij houden rekening met hun mogelijkheden en hun tempo. In een regulier bedrijf is dat vaak veel lastiger.’
Ontwikkeling blijft daarbij belangrijk. ‘We voeren ieder jaar gesprekken. We kijken waar iemands wensen liggen en welke mogelijkheden iemand heeft. Als iemand een opleiding wil volgen of uiteindelijk wil uitstromen naar een reguliere werkgever, dan begeleiden we dat.’
Niet iedereen stroomt door. Dat hoeft volgens Cor ook niet. ‘We hebben een vaste kern medewerkers. Daarnaast hebben we mensen met werkervaringsplekken, stagiaires, vrijwilligers en nieuwe Nederlanders die hier werkervaring opdoen terwijl ze intern taalonderwijs volgen.’
Opvallend is dat Cor en Monique zichzelf niet zien als leidinggevenden die vooral vanaf de zijlijn toekijken. ‘We werken gewoon mee,’ zegt Cor. ‘We staan tussen de medewerkers. Natuurlijk hebben we andere verantwoordelijkheden, maar we doen hetzelfde werk als zij.’ Volgens hem zorgt dat voor een andere sfeer. ‘Het voelt als een team. Formeel zijn wij de leiding, maar zo ervaren veel medewerkers dat veel minder.’
Monique vult aan: ‘Ook het meewerken is gewoon hartstikke leuk.’
Voor Cor zit daar misschien wel de grootste voldoening. ‘Wij kunnen op deze manier een bijdrage leveren aan het welzijn van mensen. Niet alleen van onze medewerkers, maar ook aan de maatschappij en aan duurzaamheid. Dat vind ik het mooiste.’
Dat duurzaamheid een belangrijk onderdeel van het werk is, blijkt uit alles. ‘We zorgen voor het hergebruik van ongeveer 150.000 artikelen per jaar,’ vertelt Cor. ‘En we proberen onze afvalstroom zo klein mogelijk te houden.’ Spullen die niet verkocht kunnen worden, worden zoveel mogelijk en verantwoord gerecycled.
‘We nemen ook niet alles aan,’ legt Monique uit. ‘Als iets niet schoon, niet compleet of kapot is, dan nemen we het niet in.’ Elektronica wordt voordat het in de winkel komt gecontroleerd, getest en voorzien van garantie. ‘Mensen verwachten dat een product hier in orde is,’ zegt Cor. ‘Dat is het verschil met een rommelmarkt.’
Daarnaast ondersteunt de kringloop verschillende goede doelen. De Dierenopvang krijgt spullen van ons, er gaan spullen naar Oekraïne en ook naar Afrika, of we geven het weg. We proberen echt zo weinig mogelijk in de afvalbak terecht te laten komen.’
Natuurlijk komen er ook bijzondere spullen binnen. ‘De allereerste Donald Duck ooit hebben we hier gehad,’ vertelt Cor. ‘Die verkochten we voor vierhonderd euro per stuk. Het bijzondere is dat beide eerste versies door dezelfde man werden gebracht, beide in een keer.’
Ook een betonnen designtafel bleek achteraf veel meer waard dan gedacht. ‘Dat was een ontzettend lelijk, zwaar ding,’ lacht hij. ‘Maar het bleek van een kunstenaar te zijn. Uiteindelijk hebben we hem voor duizend euro verkocht.’
Toch zijn het volgens hem niet die uitzonderlijke vondsten die de kringloop bijzonder maken. ‘Het belangrijkste blijft dat we een goede werkplek bieden aan mensen die dat nodig hebben,’ zegt Cor. ‘Dat is uiteindelijk waar we iedere dag ons best voor doen.’
Foto's bij interview
Dit interview is geplaatst in de Streekkrant van 11 augustus 2026. Bron: Digitale editie DeStreekKrant: 11 augustus 2026